اقليم اهواز جای نفس کشیدن ندارد ، کجا باید فریاد زد ؟

 

 

  ✍️:  علی دلفی                 

 

  

پس از پیشنهاد لایحه بودجه ۱۳۹۷ از جانب دولت به مجلس ،در متن آن مبلغ ۱۵۰ میلیون دلار برای مقابله با ریز گردهای جنوب به خصوص اقليم اهواز پیش بینی شده بود .ابتدا ودر هنگام تصویب لایحه ی بودجه ، کمیسیون تلفیق مجلس بودجه ی مقابله با ریزگردها را حذف و تنها اجازه رهبر را برای تامین بودجه از صندوق توسعه ملی مجاز دانست این در حالیست که رهبر هم در خصوص صدور مجوز سکوت  اختیار کرده بود و الحمدالله  نمایندگان همیشه در صحنه و بیدار اقليم اهواز هم نتوانستند کاری از پیش ببرند ودر واقع پولی را که مال ملت است به خود ملت برگردانند.

در این رابطه ذکر دو نکته لازم و ضروری است : اول اینکه آیا حتما لازم بود که ریزگردها    عده ی زیادی را به دلیل تنگی نفس و عوارض جانبی راهی مراکز درمانی نماید و منجر به تعطیلی مدارس برای چند روز متوالی شده و همچنین باعث به وقفه افتادن امور روزمره ی مردم گردد تا رهبر برای پیشگیری از شروع اعتراضات جدید ، دستور برداشت این مبلغ از صندوق توسعه ملی را صادر کند؟

دوم اینکه در کنار صدور مجوز برداشت مبلغ ۱۵۰ میلیون دلار مقابله با ریزگردها ، رهبر همزمان دستور برداشت ۲/۵ میلیون دلار بودجه نظامی برای کشور را صادر کرده است . آیا در حال حاضر مقابله با ریزگردها که جان مردمی که سرمایه مملکت هستند را به خطر انداخته ، نیاز به بودجه بیشتر دارد یا تامین ادوات نظامی که سالهای گذشته هم برای آن بودجه های کلانی تخصیص داده شده با این توجه که در حال حاضر تهدیدی علیه کشور هم وجود ندارد ؟ آیا تخصیص این مبلغ اندک برای مقابله با ریزگردها که از بودجه برخی نهادهای مذهبی زیر مجموعه سازمان تبلیغات اسلامی ( ۴۳۰ میلیارد ) به مراتب کمتر بوده و یا با بودجه صدا و سیما ( ۱۵۰ میلیارد)همردیف میباشد میتوان اقليم اهواز را از بحران کن آبی و ریزگردها نجات داد؟ اگر بخواهیم کل بودجه تخصیص داده شده را تنها برای حل یکی از مشکلات ، آن هم تامین آب تالاب هور العظیم به منظور کاهش نسبی ریز گرداها و اشتغال زایی مجدد مردم محروم عرب آن منطقه که با خشک شدن هور و زمین های کشاورزی بیکار شده اند اختصاص بدهیم (که فرض محال است ) و سایر کانونهای ریزگرد اقليم اهواز را در نظر نگیریم ، حتی برای حل این یک مورد هم کفایت نمیکتد.

کجا باید فریاد زد که مردم عشایر نشین و محروم این منطقه مشکل دارند و با بی توجهی حکومت یک نوع نسل کشی قومی در حال انجام است .باید گفت کسی به فریاد مردم ستمدیده عرب و این خطه نمیرسد و تنها در روز انتخابات و مناسبت های نظام مورد توجه و نیاز قرار میگیرند.آیا این همان عدالتی است که همواره سران حکومت از آن دم می زده اند؟